album
rock

Snow Patrol

Wildness

POLYDOR/UNIVERSAL

Kwalitatief hoogstaande rockplaten waarop immense radiohits en subtiel experiment elkaar vloeiend afwisselden. Een goedzak van een zanger met de knuffelbaarheidsfactor van een babypanda in een Togepi-romper. Concerten zo subtiel meeslepend dat Coldplay er nog wat van kon leren.

Pakweg tien jaar terug veroverde Snow Patrol in rap tempo de wereld. Vooral in Nederland vielen we als een blok voor de gevoelige stem en songs van Gary Lightbody. Run, Chocolate, Chasing Cars, Shut Your Eyes, Open Your Eyes, Crack The Shutters, Take Back The City, Just Say Yes. Ze brachten Snow Patrol in 2009 naar het laatste tijdslot van een jubilerend Pinkpop. Drie jaar later, na de release van laatste prachtplaat Fallen Empires, volgde tweemaal een uitverkocht Ahoy én een afsluitersrol op Rockin’ Park in Nijmegen. Maar toen werd het ineens stil rond de Iers-Schotse band. Lightbody kreeg naar verluidt geen goed liedje meer op papier. Het beruchte writer’s block. Jaren verstreken en het momentum waar je als Grote Naam van hoort te profiteren, verdween volledig. Vallen we met Wildness, de eerste plaat van Snow Patrol in zeven jaar tijd, meteen weer in de armen van Lightbody en de zijnen? Zeker weten. Openingsnummer Life On Earth levert meteen een perfecte herintroductie van alles wat deze band destijds al zo goed maakte. Een prachtig poprockliedje met een warme, bijna geruststellende sfeer, die van z’n zachtaardige opening perfect geleidelijk naar een heerlijke stadionrockclimax toewerkt. Lightbody zingt alsof er geen dag is verstreken sinds hij iedere avond vijftienduizend man aan z’n lippen had hangen. ‘It doesn’t have to be so fucking hard!’ schreeuwt hij een naamloze partner toe, met een passie die regelmatig aan Springsteen doet denken. Zijn liedjes gaan nog steeds over liefde van het heftigste soort. Liefde die steeds vraagt om grote muzikale gebaren, zoals dramatische gitaarlicks en -riffs (Don’t Give In, Empress, Wild Horses), enorme zangkoren (bijna overal) en slicende synths of majestueus uitwaaierende strijkers (Heal Me, Soon). Dat de band alleen in het vlotte, Pharrell Williams-achtige Dark Switch iets nieuws probeert, kun je saai vinden. Ik vind dat niet. Wildness is wellicht precies wat je van Snow Patrol verwachtte, maar het is tevens exact wat je van Snow Patrol wilt horen.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nog meer keus!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nog meer keus!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Coup De Grace
album
Miles Kane

Coup De Grace

Miles Kane zou een uitstekend romanpersonage zijn. Hij gaat door het leven als ‘die andere van The Last Shadow Puppets’ ...
Dave Grohl lanceert PLAY, een tweedelige mini-documentaire
nieuws
Foo Fighters

Dave Grohl lanceert PLAY, een tweedelige mini-documentaire

Foo Fighters-frontman Dave Grohl heeft PLAY online gezet. PLAY is een tweedelige mini-documentaire waarin Grohl in 23 minuten een nummer ...

Recensie: Snow Patrol - Wildness (album) | OOR