Seefeel hoort nergens echt thuis: te elektronisch voor indie en te gitaargedreven voor techno. Lang voordat post-genre een modewoord werd, sloegen Londenaren Mark Clifford en Sarah Peacock al een brug tussen gitaren en elektronica. Op hun debuut Pure, Impure (1993) klonken ze nog als een shoegazeband, maar het geluid schoof toen al richting elektronica. Sindsdien veranderde de band geleidelijk in een systeem.
Dat maakt de overstap naar Warp logisch: het Britse label trekt elektronische muziek los van de dansvloer en maakt er een luisterervaring van. De titel van het vijfde studioalbum Sol.Hz – een bijna klinische verwijzing naar de frequentie van de toon G – reduceert muziek tot fysica: een signaal, met gitaren als grondstof en stemmen die niets zeggen. De plaat blijft cirkelen in dezelfde textuur, zonder dat er iets kantelt. Sol.Hz klinkt daardoor als een soundtrack voor een woordloze film – denk aan Koyaanisqatsi van Philip Glass – waarin beeld, tempo en montage de structuur bepalen. Zonder visueel houvast blijft er alleen weinig over. De herhaling is constant, maar verschuift nauwelijks. De focus op detail voelt op den duur als stilstand. Als luisteraar wacht je op een ingreep, die uitblijft. Wat overblijft is een vorm van controle die elke spanning neutraliseert. In gewonemensentaal: het wordt saai.
