Met de klassieker Bitte Orca (2009) nestelde Dirty Projectors zich in één klap in de voorhoede van de Amerikaanse indierock. Voor wie zijn verwachtingen voor nieuw werk op dat album baseert is een waarschuwing op zijn plaats. De muziek op Song Of The Earth speelt zich af aan de buitenrand van het aandachtsgebied van dit periodiek: verschillende stukken vallen zonder meer onder de noemer ‘modern klassiek’.
Voor doorgewinterde volgers van de band zal de verrassing minder groot zijn: al in hun begindagen, toen de Projectors weinig meer waren dan een vehikel voor songschrijver annex mastermind David Longstreth, lieten albums als Slaves’ Graves And Ballads de orkestrale neigingen van het gezelschap horen. Ook Longstreths recente werk als componist van soundtracks als Love Me en The Legend Of Ochi wees in die richting. Longstreth schreef de eerste versie van Song Of The Earth drie jaar geleden, midden in de coronapandemie en vlak voor zijn aanstaande vaderschap. Het stuk kreeg verder gestalte tijdens een aantal uitvoeringen met het Berlijnse ensemble Stargaze, dat eerder samenwerkte met bands als Poliça en Deerhoof. Die projecten leverden al fascinerende resultaten op, maar de combi met Dirty Projectors is waarlijk een marriage made in heaven. De onorthodoxe vocale tracks, afgewisseld met stemmige orkestrale passages, vragen een open geest en oor, maar belonen avontuurlijke luisteraars ruimhartig.
