Politiek, filosofie en pop – het kwam zelden zo fijn samen als op Songs To Remember, het nu in geremasterde vorm heruitgebrachte debuutalbum van Scritti Politti. Die band was tegen die tijd (1982) ingekrompen tot de persoon van Green Gartside. Maar men begon een paar jaar eerder als enthousiast postpunktrio, bivakkerend in de Londense kraakcultuur en – tussen marxistisch en politiek gefilosofeer door – druk met het uitdragen van de DIY-gedachte.
Single The Sweetest Girl was een wending richting radiovriendelijke pop, al kon de goede verstaander uit de tekst toch weer referenties plukken naar deconstructie, vervreemding en andere linksige filosofiekronkels. Dat op dat nummer ook icoon Robert Wyatt (rolstoelgebonden held van Soft Machine en eigen werk) meedeed, is een mooie bonus. The Sweetest Girl is nog altijd het prijsnummer van Songs To Remember, maar er valt meer moois te halen. Gartside bewijst expliciet eer aan allerlei zwarte stijlen – reggae vooral, maar ook oude soul, frisse funk en zelfs al het toen nog jonge rapgenre.
En ook hier is het links-politieke gedachtegoed in zijn met honingzoete stem gezongen liedjes nooit ver weg, zie het nummer Jacques Derrida (een destijds populaire en nog steeds relevante filosoof): ‘I’m in love with a Jacques Derrida / Read a page and know what I need to / Take apart my baby’s heart.’ Na dit debuut koos Gartside voor een gelikter, meer dansvloergericht en toch ook meer tijdgebonden geluid, wat hem misschien niet de revolutie bracht, maar wel een zekere mate van succes. Niemand minder dan Miles Davis coverde zijn Perfect Way en blies een fraaie gastrol op derde album Provision. Waarna er niet heel veel meer van Scritti Politti werd vernomen en dat is alleen al op grond van dit fraaie statement toch jammer.
