Tja, hoe beoordeel je een nieuwe Kiss? Als een relevante bijdrage aan het nu? Ben je snel klaar – die is namelijk net zo absent als dubstepinvloeden op Cold Gin. Nee, Kiss is vooral de ultieme hardrockband, period. Gelijk bij opener Modern Day Delilah (seventiesgroove, meebruller) blijkt Sonic Boom een uitgestoken tong naar hippe muziek.
Een thumbs-up naar die andere mastodonten van AC/DC geeft Kiss in het bluesy Russian Roulette, waarin Gene Simmons’ zang nu eens behoorlijk klinkt. Geldt eigenlijk voor het gros der nummers, die stuk voor stuk ultieme, meedeinende stadiontracks zijn. Helaas ontbreekt de kazige ode aan de fans ook nu niet. Stand is wéér een draak á la Crazy Nights, die door de vele meezingpartijen (je kan het overdrijven) ongemakkelijk aanvoelt.
En Hot And Cold is door een zinsnede als ‘Baby feel my tower of power’ lullig. We weten wel dat Gene het libido van een bonobo heeft, heus. Maar verder? Verder is Sonic Boom een terugkeer naar oude vorm, met dank aan het spectaculaire gitaarwerk van nieuwkomer Thommy Thayer en een overdaad aan koebellen. Tijd dus om het spijkerjekkie weer aan te trekken en de mat te kammen. De Kiss Army roept. PHILIPPUS ZANDSTRA
