‘Nothing cooler than being sad’, klinkt het in Gravestone, het openingsnummer van deze debuutplaat van het Amerikaanse indiepopduo Sports. Dat Christian Theriot en Cale Chronister gevoelige jongens zijn, hoor je aan alles op deze plaat. Dit is emotionele popmuziek voor sadboys (en -girls) zonder ook maar een greintje ironie.

Enkel de naar LCD Soundsystem neigende beat van Bang Bang Bang en de schurende gitaar aan het einde van DFAM zijn nog wat dik aangezet, maar ook daar verraden de zijige vocalen dat het de heren allemaal ernst is. Daar is op papier weinig mis mee, maar het kan geen kwaad als al die oprechtheid ondersteuning krijgt van goede liedjes. Het songmateriaal hier is overwegend belegen, met een gebrek aan pakkende refreinen of interessante teksten. Ook de instrumentatie is iets te vaak geschikt voor een doorsnee autocommercial. Het enige nummer dat boven het maaiveld uitsteekt is I Can’t Cry, dat met hulp van dromerige synthesizers opbouwt naar een mooie climax. Dat is tevens een van de weinige nummers die langer dan een kleine drie minuten duren. Misschien komen de emoties die Theriot en Chronister graag teweeg willen brengen op toekomstig werk beter naar voren als ze zich minder richten op hap-slik-weg-popnummers en wat vaker de diepte in durven te gaan.