In de jaren negentig, toen house nog in de kraamkamer lag te spartelen, had je al een variant zonder kickdrums. Het Italiaanse Sueño Latino (1989) groeide destijds uit tot een klassieker en ook technopionier Carl Craig wist al vroeg hoe je dansvloeren gek kon krijgen zonder zwaar geschut in te zetten. Maar de in Berlijn wonende Brit Sam Barker maakt sinds 2019 hele dancealbums zonder kicks, waarmee hij een eigen niche binnen de dansmuziek heeft geschapen.

Na het fascinerende debuut Utilities is Stochastic Drift een volgende stap naar de perfecte ingetogen euforie. Ditmaal lijkt het wel alsof er meerdere sporen tegelijk naar dat doel lopen. Enerzijds is Barkers tweede langspeler een exercitie in knisperende, kraakheldere IDM à la Gescom, SND en Andreas Tilliander met een vleugje trance, anderzijds bevredigt de Brit liefhebbers van dansmuziek gemaakt met ‘echte’ instrumenten zoals een Glockenspiel, een piano en een drumstel. De afwezigheid van een dwingende beat zorgt er gek genoeg voor dat de luisteraar dieper moet graven naar de kern. Waarbij hij of zij zich tegelijkertijd verwondert over hoe Barker alle onderdelen (kil én warm) in zijn composities heeft geplaatst. Soms schijnbaar lukraak. Maar toch voelt Stochastic Drift harmonieus, wonderlijk en uiteindelijk zeer bevredigend. Eentje voor de jaarlijstjes.