Er is sowieso al geen tekort aan gitaarbands, en al zeker niet aan Australische gitaarbands. Dus hoe jezelf te onderscheiden? Je kan eindeloos veel albums uitpompen in vrijwel iedere denkbare stijl, zoals King Gizzard & The Lizard Wizard. Of gewoon met heel veel zelfvertrouwen en branie lompe teksten de microfoon in schreeuwen, zoals Amyl & The Sniffers. Of je doet gewoon wat The Beths doet: al vier albums lang simpelweg enorm goede liedjes schrijven. Geen gimmicks of gewaagde stilistische keuzes nodig.
Oké, in het algemeen heeft de band debuutplaat Future Me Hates Me nog niet weten te overtreffen, maar Straight Line Was A Lie is toch weer een schot in de roos. Technisch gezien gebeurt er weinig dat je nog niet eerder gehoord hebt, maar ieder nummer neemt ergens wel een kleine, onverwachte afslag. Het Pixies-achtige gitaarriffje dat halverwege Metal opduikt, de drums die net wat steviger binnenkomen dan je in het melancholieke Til My Heart Stops verwacht. Al kan de band ook gewoon rechttoe-rechtaan rocken, zoals in het verslavende Take. Ook zijn de teksten van frontvrouw Elizabeth Stokes onverminderd mooi.
Zo blijft The Beths een band om te koesteren. Helemaal in de zomermaanden, die qua temperatuur perfect op de zonnige muziek aansluiten.
