Robert Forster, ooit mede-frontman van het bejubelde Australische combo The Go-Betweens, is niet de meest productieve artiest, maar dit nieuwe album volgt slechts twee jaar na voorganger The Candle And The Flame. Deze creatieve tussensprint weerspiegelt zich in de kwaliteit van de muziek, want het is smullen geblazen van deze Strawberries.
Binnen de Go-Betweens had Forster de rol van tegendraadse weirdo; ik signaleerde ooit al eens dat hij sinds de onverwachte dood van zijn muzikale partner Grant McLennan in 2006 diens gevoel voor hoogpolige melodieën lijkt te hebben overgenomen. Niet alleen etaleert Forster deze kwaliteit hier gloedvoller dan ooit, hij legt ook nog eens een nieuwbakken tekstschrijverstalent aan de dag. Waar zijn lyriek in het verleden afwisselend abstract en hoogstpersoonlijk was, ontpopt Forster zich op Strawberries tot rasverteller. Case in point is het prijsnummer Breakfast On A Train, waarin twee geliefden de nacht doorbrengen in een hotel vol rugbyfans.
Even meeslepend is de romance tussen een leraar Engels en zijn Franse studente in Tell It Back To Me. Het lichtvoetige titelnummer is een duet met Forsters eega Karin Baumler, dat extra lading krijgt als je weet dat Baumler tot voor kort met een levensbedreigende ziekte kampte (Forster zong er op zijn vorige album over in She’s A Fighter). Zijn Zweedse begeleidingsband – Strawberries werd in Stockholm opgenomen – voelt feilloos aan wat de songs nodig hebben; zoon Louis heeft een indrukwekkende gastrol als gitarist. Op zijn 67ste heeft Robert Forster een mijlpaal in zijn oeuvre afgeleverd.
