De platen Words To Live By, Suits To Die In (2021) en Shy Bairns Get Nowt (2023) kun je prima inzetten bij een popquizronde over Britpop; is het home grown of komt het van elders? Dikke kans dat het Amsterdamse Queen’s Pleasure vaak wordt aangezien voor een stel branievolle Mancunians. Stunt Double is echter nauwelijks meer bruikbaar voor zo’n quiz, en dat is goed nieuws.

Het album vliegt uit de startblokken met de recht-vooruit-garagerocker Day By Day, waarvan de gitaarhook z’n oorwurmwerk na één draaibeurt heeft verricht. Vervolgens gooit de even melodieuze als noisy indierockhit The Club er al na twaalf seconden een killer refrein in. De Bad Nerves-achtige, nét niet overstuurde sound is van producer Dylan van Dael, vooral bekend van zijn werk voor Joost en Naaz. Het meer onderhuids spannende 2-Step is nog altijd stuwend en in The Drop swingt Queen’s Pleasure bijna als Talking Heads. Jurre Otto zingt intenser dan voorheen over hoge pieken (bovengenoemde songs) en diepe dalen. Het wordt heel donker in Wild Thing en vooral in het ijzingwekkende Eva, dat naar een dramatische climax vol woede en wanhoop toewerkt. En zo is Stunt Double een dynamisch album met vlijmscherpe indierocksongs geworden, waarop Queen’s Pleasure en passant afstand neemt van dat eeuwige Britpop-stempel. Dit is de plaat waarvan we al jaren hoopten dat ze ‘m in zich hadden.