album
Indie

Sufjan Stevens & Lowell Brams

Aporia

ASTHMATIC KITTY/KONKURRENT

Lowell Brams vormt de ene helft van de titel van de diep ontroerende plaat waarmee Sufjan Stevens in 2015 bovenaan OOR’s eindejaarlijst belandde. Brams was gedurende een aantal jaren getrouwd met Stevens’ moeder Carrie, de andere helft van de albumnaam. Hoewel die relatie geen stand hield, bleef hij contact houden met Stevens en wakkerde de liefde voor muziek bij hem aan. Tevens is Brams de man met wie Stevens’ platenmaatschappij Asthmatic Kitty oprichtte; in 2008 bracht hij daarop Music For Insomniacs uit, waaraan ook Stevens een bijdrage leverde. Vorig jaar ging hij met pensioen, een goed moment om hun tweede project het daglicht te laten zien, waarvoor ze samen al jarenlang nummers opnamen.

Die op new age geënte plaat is er nu, getiteld Aporia. Wie van Sufjan Stevens houdt vanwege Illinois en Carrie & Lowell gaat een harde dobber krijgen aan Aporia. Wie fan is van Enjoy Your Rabbit en Planetarium (in samenwerking met Bryce Dessner, Nico Muhly en James McAlister) is waarschijnlijk eerder geneigd deze plaat in te duiken. Met de aantekening dat ook die albums nogal ver verwijderd zijn van wat Brams en Stevens hier laten horen. De 21 nummers bevinden zich in een nogal mistige Bermuda-driehoek tussen Vangelis, Boards Of Canada en Planetarium. De science fiction-achtige soundscapes worden gecreëerd door synths die warm maar onthecht klinken, op het desolate af. De nummers roepen het beeld op van in een universum zwevende losse entiteiten, die naast elkaar bestaan maar elkaar niet raken. De sfeer van de overwegend korte instrumentals is intens en sereen, plechtig haast, zoals in What It Takes en The Lydian Ring. Slechts een enkele keer is er zang, in Conciliation, The Runaround en Climb That Mountain. Agathon en The Unlimited doen door de beats denken aan Sisyphus, het collectief dat Stevens vormt met Ryan Lot (Son Lux) en rapper Serengeti. Waarschijnlijk zullen veel fans weinig chocola kunnen maken van Aporia, dat zelfs in het rijkgeschakeerde oeuvre van Stevens een nicheplek inneemt. Waarmee hij zijn ongrijpbare, eigenzinnige status maar weer eens bevestigt.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

A Hero's Death
album
Fontaines D.C.

A Hero’s Death

‘Een introverte, introspectieve plaat’ moest het worden, die ‘moeilijke tweede’, zo vertellen de mannen van de Ierse postpunktrots Fontaines D.C ...
Made Of Rain
album
The Psychedelic Furs

Made Of Rain

Je hebt vintage postpunkbands die zelfs op pensioengerechtigde leeftijd nog beluisterbaar nieuw werk uitbrengen (al houdt het na Wire en ...
Fontaines D.C.: 'De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys'
interview

Fontaines D.C.: ‘De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys’

Dit interview met Grian Chatten en Conor Deegan III, respectievelijk zanger en bassist van het Ierse Fontaines D.C., vond plaats ...

Recensie: Sufjan Stevens & Lowell Brams - Aporia (album) | OOR