Een titelloos album, terug naar de basis. Sunn O))) is in zekere zin de ultieme dronemetalband, maar dat belette Stephen O’Malley en Greg Anderson niet om op plaat en op het podium met allerlei gasten op soms onverwachte instrumenten samen te werken. Op deze nieuwe horen we het kernduo en het kernduo alleen, in een stijl die alleen al daarom teruggrijpt op hun vroege werk, maar dan wel weer des te verfijnder en verpletterender.

De natuur van het platteland van Washington (de staat) was een belangrijke inspiratiebron – en het is niet moeilijk om je duistere wouden en diepe dalen voor te stellen. Plaat en nummers zijn ook weer ouderwets lang: bereid je voor op tien, veertien, achttien minuten verdwaasde overgave, verruimde zenuwbanen, tintelingen op plekken waar je ze niet vermoedde, een offerande van je ziel.

Openingsbod XANN, meteen het langste, zet de toon en die laat je de komende tachtig minuten niet meer los. Het klinkt zo simpel, traag aangeslagen en zwaar vervormde gitaren, maar op microniveau gebeurt er behoorlijk veel in deze storm van parallel lopende en tegen elkaar botsende geluidsgolven. Af en toe lijkt men iets vaker van akkoord te wisselen, wat de spanning meteen flink opjaagt. En in Does Anyone Hear Like Venom?, het kortste stuk hier met een veelbetekenende titel, doemen zelfs contouren van een gitaarsolo op.

Dat je ook stevig kan dronen op andere instrumenten dan van feedback overhellende gitaren laat Stephen O’Malley horen op het onder zijn naam verschenen album Spheres Collapser, bedoeld voor een dansproductie en gespeeld op drie orgels in een kerk te Lausanne, Zwitserland. O’Malley’s echtgenote Kali Malone, zelf ook een gerespecteerd dronecomponiste, bespeelt een van de andere orgels. De klank is anders, het gevoel voor detail en het effect liggen compleet in lijn met dat van de moederband. Drone, drone, voor eeuwig.