Jungle de band dus, niet te verwarren met jungle de muziek. Dus geen ratelende breakbeats hier, maar een zomers soort neodisco waar het humeur meteen van begint te stralen. Wat dat betreft is de titel van dit vijfde album heel goed gekozen, want ook in je huiskamer gaat die zon geheid schijnen zodra je dit opzet.

Vroegere buurjongens Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland, de kern van dit Londense (dat dan weer wel) collectief, hebben er goed aan gedaan om zangeres Lydia Kitto als vast groepslid binnen te halen, want haar heerlijk heldere stem draagt de nummers net zo goed als de luchtige, transparante instrumentatie.

Af en toe gaat dat de mist in (zoals in Move Like You Do), als haar stem elektronisch wordt opgepitcht en rapper Bas zijn zegje doet, maar daar hangt dan wel weer een besmettelijk refreintje aan vast. De melodieën hechten zich aan je trommelvlies, licht akoestische klankkleuren versterken dat tintelende effect. De eerstvolgende hittegolf moet een stuk draaglijker kunnen worden met deze plaat.