Tja, je moet iets nieuws wanneer je toe bent aan je 342ste album. Gewoon een liedje schrijven en inspelen in de studio is ook zo saai. Dus nodigden King Buzzo en de zijnen Roy Mayorga, drummer bij onder meer Ministry en Stone Sour, uit om samen met vaste Melvins-drummer Dale Crover live te gaan jammen.
De opnames daarvan vormden de basis voor een vijftal nummers. De band rept over een nieuwe en geslaagde manier van componeren. Maar zoals zo vaak is zo’n experimentele aanpak vooral leuk voor de artiesten in kwestie. De toehoorder is meestal kind van de rekening. Het heeft misschien net een te groot je-had-erbij-moeten-zijn-gehalte. Opener Pain Equals Funny begint nog hoopvol, maar in het midden van het negentien minuten durende nummer verzand het in richtingloos jammen. Een aantal keren – zoals in Working The Ditch en Allergic To Food – lijken de drummers elkaar zelfs even uit het oor te verliezen en klinkt het alsof er twee nummers door elkaar heen gespeeld worden. Gelukkig valt de boel net op tijd weer harmonieus in elkaar, zodat er ouderwets vierkant rechtdoor kan worden gebeukt. Maar over het algemeen had Tarantula Heart nog wel iets langer mogen rijpen.
