album
pop

Taylor Swift

Folklore

REPUBLIC/UNIVERSAL

Doen alsof Folklore een bescheiden indiefolkplaat is, is hetzelfde als doen alsof een diner bij een viersterrenrestaurant gelijk staat aan het halen van een Happy Meal in de McDrive. De 30-jarige Taylor Swift kan eenzaam in de bossen poseren tot ze een ons weegt, ze is en blijft een multimiljonair. Er is niets kleinschaligs aan haar muziek en al Swifts carrièremoves – zo is ook te zien in haar Netflix-documentaire – zijn zorgvuldig gecalculeerd. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat Folklore, een ‘quarantaineplaat’ die op maar liefst acht verschillende kleuren vinyl en met acht verschillende hoezen uitkomt, een slecht album is.

Swifts achtste studioplaat werd geproduceerd door Aaron Dessner van The National en diens ietwat ingetogen muzikale omlijsting – bestaande uit onder andere fraaie en bij vlagen zelfs spannende strijkers, tussen vlot en melancholisch wisselende indiegitaartjes, subtiel drum- en basspel en gevoelig folky toetsenwerk – duwen Swifts stem en songteksten meer naar de voorgrond dan ooit tevoren. Des te meer blijkt daarom wat de doorgewinterde popliefhebber natuurlijk al járen weet: dat Taylor Swift een getalenteerd liedjesschrijfster is en tevens een zangeres die met iedere plaat nieuwe kleuren aan haar vocale palet toevoegt. In Cardigan laat ze bijvoorbeeld de soms geforceerde sekshints van haar oudere liedjes achterwege, maar kopieert ze met een hese stem en dromerige uithaaltjes de rokerige sensualiteit van een Lana Del Rey. En in de eerste coupletten van het betoverende slaapliedje Mirrorball houdt Swift zich zo rustig dat haar stem één wordt met de zweverige instrumentatie. Wat jammer is, is dat de zakenvrouw Swift waarschijnlijk nooit het risico zal nemen die een échte stijlbreuk met zich meebrengt. Hoewel Folklore veel intiemer, muzikaler en daarom authentieker klinkt dan haar vorige albums, bedient Swift nog steeds teveel haar (piep)jonge fanbase om de volwassen luisteraar volledig mee te krijgen. Zo bevat Folklore weer een hoop teksten die onthullen dat Swift een Disney-esque leven leidt en een Disney-esque beeld heeft van (liefdes)verdriet. Ik ken genoeg emotioneel platgetrapte vrouwen die steevast relatiepech hebben. Maar wanneer Swift in de put zit, duikt er áltijd wel een jongeman in peperdure Levi’s op om haar te adoreren. Folklore is een mooi ingezongen en prachtig geproduceerd sprookjesboek, maar geen album dat ons beeld van Taylor Swift als steenrijke popkoningin radicaal zal veranderen.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

A Hero's Death
album
Fontaines D.C.

A Hero’s Death

‘Een introverte, introspectieve plaat’ moest het worden, die ‘moeilijke tweede’, zo vertellen de mannen van de Ierse postpunktrots Fontaines D.C ...
Made Of Rain
album
The Psychedelic Furs

Made Of Rain

Je hebt vintage postpunkbands die zelfs op pensioengerechtigde leeftijd nog beluisterbaar nieuw werk uitbrengen (al houdt het na Wire en ...
Fontaines D.C.: 'De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys'
interview

Fontaines D.C.: ‘De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys’

Dit interview met Grian Chatten en Conor Deegan III, respectievelijk zanger en bassist van het Ierse Fontaines D.C., vond plaats ...

Recensie: Taylor Swift - Folklore (album) | OOR