Wat is Rick Ross goed zeg, op Tha Carter IV, om nog maar te zwijgen over Nas en Busta Rhymes, die de jeugd even laten zien hoe het moet. Maar hoe zit het met meneer Carter, de hoofdpersoon in dit verhaal, die een jaar achter de tralies van Riker’s Island verbleef na wat strubbelingen met de politie? Een jaar waarin hij zijn zonden had kunnen overdenken. Zijn laatste twee reguliere albums, Rebirth en I Am Not A Human Being, behoorden tot die zonden. Ze konden in de verste verte niet toppen aan zijn meesterwerk Tha Carter III uit 2008. IV, een vervolg op dat laatste album, belooft meer maar brengt weinig.

Het jaartje brommen heeft niet tot nieuwe inzichten geleid bij Weezy. Hij zingt nog steeds het liefst over geld en vrouwen. Alleen doet hij dat hier op wat saaie wijze over saaie beats waar duidelijk niet een jaar aan is geschaafd. Nummers als How To Hate met T-Pain en How To Love zijn op het abominabele af. En dat van een rapper die stelt dat de ‘Rap game depending on me like a bungy chord’, in het overigens wel goede Megaman. We hebben Lil Wayne niet een jaar gemist vanwege zijn gevangenisstraf, we missen veel eerder zijn niveau van drie jaar terug. Want als je gasten voor de hoogtepunten op je album zorgen, is er iets goed mis. ALEX VAN DER HULST