Op de redactie hebben we het er nog wel eens over: het optreden van Masters Of Reality op het grote OOR-feest van 1989. De groep rond Chris Goss had net zijn debuutalbum uit, een fantastische hardrockplaat die zo uit een ander tijdperk leek weggelekt. Het optreden was zo hard dat de zaal binnen enkele minuten bijna leeg was. Enkelen bleven met bierviltjes in hun oren hangen en zagen de band al die nummers mooi spelen. Na afloop probeerden we de weglopers ervan te overtuigen dat ze iets bijzonders hadden gemist, maar afkeurende blikken waren ons deel. Enkele jaren later heette het geluid van de band stonerrock en was het superhot.

Masters Of Reality is sinds die tijd altijd een enigma gebleven: bij vlagen briljant, maar door Goss’ drukke werkzaamheden als producer (Foo Fighters, Kyuss, Queens Of The Stone Age) altijd een zijproject. Zo kon het gebeuren dat er tussen het vorige album en The Archer maar liefst zestien jaar zitten. Op de nieuwe opnames laat Goss de riffrock waarom hij bekend staat volledig achterwege. In plaats daarvan geeft hij een inkijkje in zijn andere muzikale invloeden. Het titelnummer echoot The Doors, Mr. Tap N’ Go een late Led Zeppelin en Sugar Neil Young. En dat alles in een psychedelisch dompelbad. Leuk en sowieso prettig om Goss weer eens als vocalist te horen, maar de volgende keer toch graag weer zo’n majestueus rockalbum.