Een vreemde eend in de bijt, maar een leuke eend. Dent May grossiert al jaren in tragikomische lo-fi liedjes die gaandeweg steeds verzorgder zijn gaan klinken. Op zijn zevende album The Big One creëert de Amerikaan met zoetgevooisde synths, strijkers en blazers een zuurstokroze universum. Net onder de oppervlakte bevinden zich de nodige barsten, als een muzikaal equivalent van de film The Truman Show, waar het prachtige decor slechts een façade blijkt te zijn.

May loopt van de ene teleurstelling in het andere gebroken hart, maar blijft hardnekkig hopen dat het tij zal keren. Het dromerige titelnummer refereert aan dat ene moment waarop alles ten goede kantelt. Net als Second Wind, waar de jaren zeventig doorklinken in de tempoversnelling. May strooit met muzikale knipogen; naar Queen in het melodieuze I Remember… en naar The Allmann Brothers in het outro van I-55. Tell ‘Em All I Said Hi is de fraaie, melancholieke afsluiter met zang en akoestische gitaar.

‘I’m sending all my love’ is de slotzin van het album, waarop weemoed en opgewektheid om voorrang strijden. Daarna valt het doek, maar altijd is er een nieuwe dag, vol nieuwe kansen en ervaringen. Soms tegen de klippen op houdt Dent May op The Big One de moed erin en hij laat dat bijzonder aangenaam klinken bovendien.