Hij verkocht ‘m sinds december vorig jaar al op zijn website, nu is er ook een grote release: The Canyon is het solodebuut van Alt-J zanger en gitarist Joe Newman alias JJerome87. Zou de man met het rare afgeknepen stemgeluid en het folky gitaarspel met een intieme, akoestische plaat komen? Nee. Ligt het grotendeels in de lijn van Alt-J? Niet echt, al is het onmiskenbaar met wie we van doen hebben.

Newmans muziek en teksten zullen altijd een wat surrealistische insteek hebben, maar elektronica en experimentele ritmes ontbreken grotendeels op The Canyon. De in Los Angeles opgenomen plaat is volgens Newman geïnspireerd door Americana, Motown en de geboorte van zijn dochter. Die eerste twee klinken duidelijk door in Mr. Alligator, een herkenbaar excentriek popliedje met een rootsy geluid en soulvolle achtergrondzang. Maar dan volgt de ongecompliceerde zomerse popsong Track And Field, die klinkt alsof Alt-J voor een mainstream hit gaat. Brush Me Like A Horse (‘I’ll be Montana, you’ll be Idaho’) komt van datzelfde fictieve album.

Commerciële pop is het natuurlijk niet, maar de arty en wat afstandelijke toonzetting van Alt-J heeft hier wel plaatsgemaakt voor meer open melodieën en een organischer geluid. Ook het als een sixties rhythm & blues-track aangeklede Green Velvet heeft wat aanstekelijks, terwijl Quaaludes uitpakt met een gospelkoor en strijkers. Tegen het einde wordt het erg zoet met drie sentimentele ballads op rij – Two Hearts is een ode aan zijn dochter. In afsluiter Pennine komt het Amerikaanse avontuur ten einde en keert Newman terug naar Leeds. Hij heeft er een prima plaat aan overgehouden, die wat mij betreft frisser en geïnspireerder klinkt dan Alt-J’s laatste worp The Dream.