De vorige platen van het Belgische duo Doodseskader (ex-Amenra en -Kapitan Korsakov) stonden bol van spanning en waren een middelvinger naar de maatschappij, maar ook naar hun eigen demonen. Pure industrial-fragmentatiebommetjes, die vooral live goed hard aankwamen. Dit derde album doet qua boosheid niet onder voor hun eerdere werk, maar de boel lijkt geserveerd in wat gladdere pakketjes.

We horen nóg meer productionele foefjes (zoals autotune in Unthinking My Every Thought) en iets te sloganeske teksten (‘I don’t need the drugs but I do really miss them’, in No Laughter Left In Me). Je bent bijna beducht op een partytoeter. En zo kom je in een muzikaal idioom waarin een kwart eeuw geleden ook Orgy, Filter en Mindless Self Indulgence zaten. Niet slecht, maar de initiële impact heeft wat punch verloren. Wat Doodseskader ons hier voorschotelt, zal vooral op een festivalpodium als een tierelier werken, maar ze moeten er wel voor waken dat het niet te Party Squad-plat wordt. Aan de andere kant: fuck it, doe maar! Ik zal goedkeurend lachen op dat festivalterrein.