Adrian Sherwood, producer en mixer vooral, is verantwoordelijk voor de wildste stijlenbotsingen op dubgrondslag. Met zijn naam bij de credits (van platen op zijn eigen On-U Sound-label tot Blur, Einstürzende Neubauten en Depeche Mode) weet je dat donkere echo’s en andere desoriënterende elementen de spanning stevig zullen opdrijven. Af en toe maakt hij tijd voor een plaat onder eigen naam – nooit een straf.

The Collapse Of Everything, zijn eerste in dertien jaar, is een opmerkelijk reflectief en introvert album, voor zijn doen. Geen wonder, na het recente overlijden van zijn muziekmaten Keith LeBlanc (machinale meesterdrummer) en Mark Stewart (ontregelaar der ontregelaars, die doorgaans het wildste uit Sherwood haalde). Beiden zijn nog subtiel aanwezig op deze plaat, net als de katachtige bassist Doug Wimbish – ook al decennia in deze Umwelt actief. De doorgaans instrumentale nummers verglijden in loom reggaetempo, experimenten met toch weer nieuwe effecten en dromerige, exotische toonladders houden je oren toch weer aan de speakers gekleefd. Dub om bij te mijmeren over leven en dood, verbeelding en vergankelijkheid. Dat Sherwood na fors meer dan 45 jaar in de biz nog zo’n fraaie, stemmige plaat in zich heeft – het zou je bijna verzoenen met het verglijden van de tijd.