Death Is Not The End is het één-na-laatste lied op The Dark, en een sleutelnummer. Niet te verwarren trouwens met het gelijknamige liedje van Bob Dylan. Deze begint heel teer, met akoestisch getokkel en wat semi-verstorende abstracte geluiden. ‘I’ll see you again’, zingt Chelsea Wolfe, de cirkelgang van het leven die wel vaker een thema is bij haar (‘I’m letting you go’, zo begint meteen openingsnummer The Cold). En dan een woeste elektrische uithaal op de gitaar, die het hele geluidsbeeld meteen doet overlopen.
The Dark leunt meer op akoestische klankkleuren dan voorganger She Reaches Out To She Reaches Out To She, maar die heavy kant (van festival Roadburn, en de band Converge waarmee ze wel samenwerkt) is onderhuids steeds aanwezig – en barst dus op gezette tijden naar de oppervlakte. Wolfe’s stem, bijna fluisterend of ruw uithalend en steeds goed voor kippenvel, haar intens glooiende melodieën, die rijke productie (ruimtelijk en gelaagd tegelijkertijd) – het is goed voor alweer een triomf voor Chelsea Wolfe.
