Bij het beluisteren van het album van Slowthai in februari gingen de gedachten gelijk uit naar The Streets. Net als Mike Skinner ooit blijkt Slowthai een verteller van absurde verhalen en stuitert hij van het ene naar het andere nummer. Die wilde energie heeft Skinner twintig jaar na zijn weergaloze debuutalbum niet meer. En dat probeert hij gelukkig ook niet te verhullen op The Darker The Shadow, The Brighter the Light.

Nooit hebben we zo lang (twaalf jaar!) op een nieuw album van The Streets moeten wachten. Het leek er even op dat hij het wel mooi geweest vond. Zo uitgeblust als op zijn vorige album klinkt hij niet meer, maar dat maakt dit niet gelijk een grandioze terugkeer. Het zijn vooral de eigen beats van Skinner die het best klinken. Een frisse mengelmoes van grime, UK Garage, hiphop, dance en pop.

Daaroverheen zijn onnavolgbare flow en vermakelijke teksten. Zinnen als ‘Beauty without grace is like a hook without bait’ en ‘You look at me like you look at a hair in your breakfast’ zijn vintage The Streets. Toch zijn het maar oprispingen, net als de sterke nummers op het album, zoals het titelnummer met de maffe jazzsample, het frisse Kick The Can of Troubled Waters.

Dat laatste nummer is zo knap afstandelijk in muziek en woord dat het zonde is dat er niet veel meer van dit soort tracks op het album staan. Ook al is het niet veel, een glimp van de beste Mike Skinner is nog altijd een stralend licht.