Natasha Khan werd moeder en dat is haar niet in de koude kleren gaan zitten. Een pedante snob zou het een Copernicaanse wending kunnen noemen; de geboorte van haar dochter Delphi zorgde voor een herijking van haar sterrenstelsel en een verandering van ieder perspectief. Dat proces legde ze vast op The Dream Of Delphi, een plaat die luistert als een spiritueel schetsboek.

Popparels afgewisseld met korte overpeinzingen, een krap half uur in lengte. ‘You’re a gift / You’re from me / But you’re not mine’, mompelt ze in Christmas Day boven een piano en lief galmende synths. Een nieuwe Bat For Lashes is ook in spanning afwachten: de traditie dicteert immers dat er minstens één liedje op staat dat zich moeiteloos tot de beste van het jaar laat rekenen. En ja hoor: het golvende titelnummer, Letter To My Daughter en de ingetogen pop van Home doen moeiteloos mee in de hogere regionen.

Op meer dan één manier trouwens; deze liedjes bewonen een wereld tussen het bos en de sterren. Synthpop, aangekleed met strijkers en fluiten, die soms tegen de new age aanhangt en vooral gewoon bloedmooi is. Toch laten de korte duur van het album, de vele schetsmatige intermezzo’s en het feit dat de plaat als een nachtkaars uitgaat een wat verdwaald gevoel achter, alsof we het eind van de reis nog niet hebben bereikt. Khan zit in een ingrijpend proces, maar laat ons halverwege achter.