Als Sumac en Moor Mother de handen ineenslaan, dan moet je – als luisteraar – sterk in je schoenen staan. Maar als je stevig geaard bent, dan staat je wel wat te wachten. Sumac is de band waarin Aaron Turner, ooit frontman van de invloedrijke postmetalband Isis, de metal pas goed openbrak richting noise en improvisatie.

De samenwerkingen met het Japanse fenomeen Keiji Haino (twee prachtplaten) zijn daar niet vreemd aan geweest. En Moor Mother is, ja, Moor Mother: activiste, spoken word-artieste, Afrofuturiste, heavy op haar eigen, zeer veelzijdige manier (en ja, ook de freejazz van haar band Irreversible Entanglements kan dan uiterst heavy zijn). Zet die twee op één plaat (of op Roadburn, op één podium) en je krijgt een topzware, lastig doordringbare maar uiterst aangrijpende ervaring voor je kiezen.

De gitaren van Turner klinken rafeliger dan ooit, de synthesizervegen van Nick Yacyshyn (ook de drummer – of is het toch Moor Mother die aan de knoppen zit te zwiepen?) geven de zaak soms kosmische proporties en Moor Mother dreunt haar woordenstromen met grote kracht je onderbewustzijn in. Hoekig, vol weerhaken, schurend. En toch schuilt er tussen die intense gitaarstormen en heftige woordenstromen soms ijle, ongrijpbare poëzie, met of zonder woorden. Bij volledige overgave verslavend en louterend.