album
pop

The Good, The Bad & The Queen

Merrie Land

WARNER

‘Ik sta hier met een zwaarmoedig hart’, sprak Damon Albarn op 24 juni 2016 vanaf het hoofdpodium van Glastonbury. Twee uur eerder was het festival ontwaakt met een bittere boodschap: we’re out. De ontsteltenis over de Brexit liet zich horen in elk tentje: ‘Gary, wake up, we’re out!’ Veel Britten bleven in hun slaapzak die ochtend. Wie zich toch richting festivalgronden begaf, liep recht in de armen van Albarn, die daar klaarstond met zijn Orchestra Of Syrian Musicians. Right time, right place. Als je één muzikant wil horen op zo’n ochtend, is het de Blur-voorman wel, een Londenaar die zijn vaderlandsliefde al sinds zijn debuutjaren onomwonden uitdraagt, vaak spottend en oprecht tegelijk.

Het duurde even voordat hij zijn sentimenten van toen (‘Onze democratie heeft gefaald, vrienden’) zou vertalen naar studiowerk – die twee Gorillaz-platen waren natuurlijk vreselijk offtopic – maar hier is ie dan: Merrie Land. Opgenomen met dezelfde ‘supergroep’ als het debuut uit 2007 en geïnspireerd door het land dat zich, zo merkte een vriend treffend op, altijd prachtig naar het metrum van Albarn voegt: ‘Ing-ga-land’. Liefhebbers van de vorige plaat kunnen zich opmaken voor een flinke ommezwaai in geluid. De Danger Mouse-productie was recht voor z’n raap, Tony Visconti (David Bowie) werkt subtieler: het mannenkoor in Lady Boston, de circussfeer van The Last Man To Leave, het olijke blokfluitje in Drifters And Trawlers – er gebeurt ontzettend veel op dit album. Niet in de laatste plaats door supergroephelden Paul Simonon (The Clash) en Tony Allen (Ali Farka Touré), die meerdere keren de hoofdrol pakken met dubby reggaelijntjes en ontregelende Afrobeats. Een pompom hier, een rammelroffel daar, het ritmecombo trekt elke zwakkere broeder (The Truce Of Twilight) uit het slop. Niet dat de songschrijver van dienst zelf in slechte doen is: de polyritmische opener Merry Land en afsluiter The Poison Tree overschaduwen al zijn recente werk. En de Brexit? Die wordt, anders dan bij zijn woeste neefjes Shame en IDLES, bekeken vanuit een beschouwend, melancholisch oogpunt: waar staan we, waar gaan we heen? Brexit-bespiegelingen voor grote mensen. Damon Albarn die zachtjes aan de slaapzak van zijn landgenoten trekt: ‘wake up, people’. Ontroerend en op momenten wonderschoon.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Album van het jaar: Janelle Monáe - Dirty Computer
nieuws
Janelle Monáe

Album van het jaar: Janelle Monáe – Dirty Computer

Het was lang spannend, maar Dirty Computer van Janelle Monáe is is door de verzamelde Nederlandse popcritici uitgeroepen tot album van ...
Snaarstrak Editors pakt TivoliVredenburg vakkundig in
concert
Editors

Snaarstrak Editors pakt TivoliVredenburg vakkundig in

Het mag zo onderhand een traditie heten. Nederlands favoriete Britse rockband Editors doet bij iedere albumcyclus een show in een ...

Recensie: The Good, The Bad & The Queen - Merrie Land (album) | OOR