Sean Lennon kennen we als zoon van John Lennon en Yoko Ono. Minder bekend is dat hij een sleutelfiguur is in de New Yorkse alternatieve muziekscene, betrokken bij veel producties en verantwoordelijk voor meerdere interessante platen. Een van zijn acts is The Claypool Lennon Delirium, samen met Les Claypool, die we vooral kennen als zanger/bassist van Primus.

In het vorige decennium brachten ze twee albums uit, waarvan het Beatles-achtige Blood And Rockets een serieuze hit werd. Zeven jaar later pakken ze de draad weer op met The Great Parrot-Ox And The Golden Egg Of Empathy, een absurde titel die de lading van de grillige muziek aardig dekt. Claypool en Lennon hebben zich laten inspireren door de psychedelische pop en progressieve rock uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. WAP (What A Predicament) echoot Jeff Becks Hi Ho Silver Lining, Troll Bait ademt King Crimson, Simplest Of Deeds heeft iets van 10cc en Through The Horizon past perfect onder de noemer sciencefiction-rock. Bekende concepten, maar nergens ligt het er te dik bovenop. De songs zijn vreemd, maar toegankelijk en memorabel. De stem van Lennon en het knorretje in de bas van Claypool zijn natuurlijk markant, maar dat is een pré. De muziek van The Claypool Lennon Delirium heeft met The Beatles weinig te maken, maar is wel zeer vermakelijk.