De terugkeer van de koning… Aragorn? Nee. Elvis? Ook niet, al had de king in kwestie wel vergelijkbare bakkebaarden. We hebben het over Luke Bell. Van hem verschijnt postuum een dubbelalbum met grotendeels onbekend materiaal. Daarover later meer.
Laten we eerst stilstaan bij Luke zelf, want zijn naam zal bij de meeste lezers geen Bell doen rinkelen. De ranchknecht turned countrytroubadour uit Wyoming oefende zijn vaardigheden in muziekparadijzen Austin, New Orleans en Nashville, opende shows voor grootheden als Willie Nelson en Dwight Yoakam en nam drie platen op. In de bloei van zijn carrière begon hij te worstelen met een bipolaire stoornis. Hij raakte aan de drank, trad nog maar sporadisch op, ging van ziekenhuis naar cel en deed in augustus 2022 een Hank Williamsje. Fentanyl werd hem fataal, hij was pas 32. ‘Life can be a big mean snake’, houdt Bell ons voor in het eenzame On Our Own, een van de 21 niet eerder uitgebrachte nummers op The King Is Back (de overige zeven zijn afkomstig van Don’t Mind If I Do, zijn zeldzame tweede album).
Als deze dubbelaar met werk uit 2013-2016 ergens van getuigt, is het van Bells uitzonderlijke talent. Met een naturelle coolheid rijgt de jodelende Rattlesnake Man verschillende stijlen – honkytonk, western, folk, blues, rockabilly – aaneen tot een stoffig klanklandschap uit lang vervlogen tijden. ‘Hold your hats, the party’s on, the king is back.’
