Blijkbaar worden ook fictieve bands ouder. Hun bedenkers in ieder geval. Damon Albarn en Jamie Hewlett verloren binnen tien dagen allebei hun vader. Keith Albarn werd uitgestrooid in Varanasi in India, waar het einde van het aardse bestaan ook voor een nieuw begin staat. The Mountain is een plaat over de dood die mensen minder bang voor de dood moet maken, volgens Albarn.
Om dat idee kracht bij te zetten, heeft hij zijn 25-jarige Gorillaz-archief doorgespit voor bijdragen van inmiddels overleden muzikanten. In de praktijk is dat schrapen: van Bobby Womack, Tony Allen en David Jolicoeur (De La Soul) komen een paar woorden of adlibs voorbij. Die van ongeleid projectiel Mark E. Smith worden in het matige Delirium zelfs tot refrein gepromoveerd. Wél bijzonder: een volledige rap van de al in 2006 overleden Proof (D12) in The Manifesto, waarin hij de Gorillaz-hit Dirty Harry uit 2005 noemt. Verder zijn het uiteraard vooral de springlevende artiesten die indruk maken. Het tweeluik The Hardest Thing en Orange County – over verlies – raakt aan het hoofdthema van de plaat. Het eerste nummer is zwaarmoedig van toonzetting, het tweede (een duet met Kara Jackson) een bijna vrolijk meefluitbaar deuntje. Een van de prominentste gastmuzikanten is sitarspeler Anoushka Shankar – inderdaad een dochter van Ravi.
De titelsong is pure Indiase muziek, elders gaat er ook Afrobeat, reggaeton, klezmer en latin in de blender. Er wordt onder meer in het Arabisch, Hindi en Yoruba gezongen en gerapt. The Mountain is daarmee het meest multiculturele album van Gorillaz. Westerse pop en hiphop worden natuurlijk niet vergeten: de arty synthpop van The Happy Dictator is op maat gemaakt voor Sparks, terwijl de praatzingende Joe Talbot (IDLES) het mag doen met een soort flipperkast-ska in The God Of Lying. Omar Souleyman en Yasiin Bey (Mos Def) zingen en rappen bevlogen in het opzwepende Damascus en de ster van The Shadowy Light is de 92-jarige (!) Indiase zangeres Asha Bhosle. Niemand brengt zoveel uiteenlopende muzikanten uit de hele wereld bij elkaar als Damon Albarn, we hebben nog niet de helft genoemd. The Mountain klinkt als een muzikale wereldreis waarin talloze genres samenkomen en ook blenden. Minpunt is dat de songs op genoemde hoogtepunten na minder indrukwekkend zijn. Die missen vaak focus (The Manifesto duurt veel te lang) en Albarn maakte al vaak betere melancholieke synthpopliedjes dan The Plastic Guru. Hij krijgt een 9 voor sound en concept, en een 6 voor songmateriaal. Alsnog een ruime voldoende dus.
