Glenn Donaldson kleurt graag binnen zijn eigen vertrouwde lijntjes. Albumhoezen met bloemen, titels die klinken als hoofdstukken uit een verloren roman en de inmiddels zwaarbeproefde mix van jangly gitaren en gedesillusioneerde, melancholieke zang. Zijn tiende album vormt hierop geen uitzondering.

The Past Is A Garden I Never Fed bundelt veertien eerder verschenen singles. Als een stapeltje vergeelde ansichtkaarten met een strik erom. De track I Only Ever Wanted To See You Fail echoot The Go-Betweens, terwijl The World Doesn’t Need Another Band een verzuchting is richting de overvolle indiescene. Toxic Friend ademt Television Personalities en Slow Torture Of An Hourly Wage kan zo in de etalage van een tweedehandsboekwinkel. Donaldson is een meester in het herhalen van zijn eigen formule zonder sleets te worden. De nummers klinken als klassiekers uit een tijd die nooit heeft bestaan. Of hij nu zijn negende, tiende of straks elfde album maakt, de muziek blijft je onverminderd omarmen. Sommige dingen hoeven nu eenmaal niet te veranderen.