Fan zijn heb ik altijd iets vreemds gevonden. Met ongeloof kijk ik naar pubers die flauwvallen wanneer ze iemand als Harry Styles van dichtbij zijn. Artiesten zijn immers net als gewone mensen. Ze eten, drinken, poepen en plassen. Ze hebben goede en slechte dagen. Ze werden alleen geboren en ooit gaan ze ook alleen dood. En net als gewone mensen blijven ze in ontwikkeling. Bij Styles is dat duidelijk zichtbaar: van boyband hottie naar serieuzer muzikant. Ook zulke groei is iets heel gewoons.
Minder gewoon is het wanneer artiesten al als een gigant debuteren. Alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Helemaal doorontwikkeld. Muzikaal wordt het nooit meer beter, er kan alleen nog maar meer van het goede volgen. Een voorbeeld van zo’n ongewone, zeldzame artiest is Naaz. Al sinds ze op 19-jarige leeftijd debuteerde met de EP Bits Of Naaz bejubelen wij van OOR deze Nederlandse popzangeres met Koerdische roots, die we vergeleken met wereldsterren als Solange Knowles, Ariana Grande en Lorde.
Haar tweede volwaardige plaat, het prachtig getitelde The Sky Knows I Exist, is het lot van het megatalent: meer van het goede. Haar wonderschone, ijzersterke stem is kortom het lichtpunt van tien songs die zijn geschreven als een ode aan ‘kinderen die buiten privilege zijn geboren en artiesten die eerst moesten overleven voordat ze konden creëren’. Anders dan haar eerste album is The Sky Knows I Exist niet elektronisch en genrefluïde, maar rijkelijk geïnstrumenteerd en traditioneel. Naaz transformeert hier van popster in singer-songwriter, maar het resultaat is hetzelfde: opnieuw maakt ze grote indruk en opnieuw blaast ze je uit je schoenen met de schoonheid van haar stem en de kracht van haar boodschap.
De zinderende gitaarlijn van Leaver en de klapperende percussie in Bark zorgen er voornamelijk voor dat deze belangrijkste elementen van haar muziek een extra duw in de rug krijgen. En toen we vorig jaar schreven dat RosalÃa als allereerste popzangeres opera en pop met elkaar verbindt, waren we even vergeten dat Naaz ook al op deze weg zat. In megahit White Liar horen we haar stem hoog, laag, bratty en in bezwerende samenzang en vat ze het thema van haar plaat samen in een enkele, gefluisterde slotzin: ‘This world is beautiful, if not for all.’
