album
Pop

Tame Impala

The Slow Rush

CAROLINE/UNIVERSAL

Tien jaar geleden was Kevin Parker nog een anonieme psychonaut uit het Australische Fremantle, die net zijn debuutalbum Innerspeaker had afgerond. Daarop hoorden we voor het eerst een glimp van de muzikale vergezichten die zich in zijn hoofd afspeelden: psychedelische pop als basis voor een geluid waar je werkelijk alle kanten mee op kunt, zo lieten de vernieuwende platen Lonerism (2012) en Currents (2015) overtuigend horen. Tame Impala werd groot en sterren als Rihanna, Lady Gaga en Mark Ronson maakten graag gebruik van de magische ideeën van Parker.

De band toerde vorig jaar uitgebreid, maar het perfectionistische studiodier dat Parker is vond zijn langverwachte vierde album nog niet af. Van de in 2019 toegeworpen brokjes ontbreekt Patience en horen we een andere (en betere) versie van het vertrouwd klinkende Borderline op The Slow Rush. De beheerst swingende plaatopener One More Year (Daft Punk meets Talking Heads, Chic en meer) ontvouwt zich als de opmaat naar een meesterwerk. Dat is het niet helemaal geworden, al bevat het album genoeg ear candy waarin Parker elementen uit meer dan vijftig jaar popmuziek samenperst tot een hypermodern geluid, want dat kan ie. Duidelijke winners zijn One More Year, de singles Borderline en Lost In Yesterday, de groots uitpakkende soulballad Posthumous Forgiveness en het melancholieke On Track. ‘Strictly speaking I’m still on track’, zingt Parker daarin. The Slow Rush is een vrij donker album geworden, waarop Parker de balans van tien jaar Tame Impala lijkt op te maken. Het beeld dat je krijgt is dat hij terugverlangt naar dagenlang ongestoord voor zich uit turen op het strand van Fremantle, maar daar de kans niet meer voor krijgt. Ruim de helft van The Slow Rush laat Parker in topvorm horen, maar er staat iets teveel vulmateriaal tussen. Net-niet hits als Breathe Deeper, Tomorrow’s Dust en Is It True grooven wel aardig weg, maar missen focus. The Slow Rush is wederom een bewonderenswaardig album, maar als geheel niet helemaal de knock-out die we van Parker gewend zijn. Let it maar even niet happen, lijkt dan ook de boodschap.

Nieuwe Tame Impala hebben? Neem een abonnement op OOR en je krijgt ‘m samen met nog drie andere cd’s thuisgestuurd!

Lees meer

Tame Impala groeide uit tot de grootste rockband van de jaren ‘10, terwijl de voorman verward toekeek hoe zijn status als rockster bleef groeien. The Slow Rush geeft hem alle reden om het ongemak van zich af te werpen. Een portret van een moderne rockster met moderne dilemma’s. Lees hier.

 

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Tame Impala - The Slow Rush (album) | OOR