Voor een bepaald soort muziekliefhebber zullen de eerste tonen van The Sweet Goodbye, het debuutalbum van de Britse postpunkband Opus Kink, direct vertrouwd aanvoelen.

Een net niet helemaal toonvaste saxofoon toetert er vrolijk op los in duet met een slinkse gitaarlijn, terwijl de praatzang van frontman Angus Rogers klinkt als het relaas van iemand waar je bij voorkeur niet per ongeluk ’s avonds laat naast gaat zitten in het OV.Precies, Opus Kink is zó’n Britse postpunkband. De vergelijking met het vroegere werk van Black Country, New Road is snel gemaakt, maar Opus Kink voegt genoeg elektronische elementen toe om tot een eigen sound te komen. De muzikale gekte op deze plaat komt vooral in de tweede helft tot wasdom. I Have To Shine My Sunday Shoes is een heerlijk lallende meezinger met een instant memorabel refrein en het ruim zes minuten durende Crucify! begint even opzwepend als de rest van de plaat, maar verandert halverwege plotsklaps in een soort emo-blues-gospel-hybride, met een plechtig orgel en Clarence Clemons-achtige saxofoonuitspattingen om de verwarring compleet te maken. Dan hebben we de duizelingwekkende samenwerking met de even eigenzinnige band The New Eves, gezongen vanuit het perspectief van de laatste vrouw die in Engeland opgehangen is op verdenking van hekserij, nog niet eens genoemd. Horen doet geloven.