album
Rock

The War On Drugs

A Deeper Understanding

ATLANTIC/WARNER

‘I resist what I cannot change’, biecht Adam Granduciel op in Pain. ‘There’s a darkness over there but we ain’t going’, zingt hij even later in het uitgesponnen, schemerige Thinking Of A Place. Wie dat wil, kan A Deeper Understanding, het nieuwe album van The War On Drugs, interpreteren als commentaar op het Amerika van Donald Trump. Je kunt er echter ook een geheel eigen, geheel andere betekenis aan geven.

In dezelfde universeel toepasbare, tijdloze bewoordingen van doorbraakplaat Lost In The Dream heeft Granduciel het hier weer over de grote emoties in zijn leven – een leven zoals dat van iedere man van middelbare leeftijd. Althans, zo komt deze zanger met zijn vertrouwde stem op je over. Thema’s als twijfel, verlies, vreugde en verlossing komen voorbij in uitermate gevoelig gezongen zinnen. Granduciel heeft van die emotionele zinnen die je op je borstkas kunt laten tatoeëren zonder bang te zijn dat ze ooit dateren. ‘I wanna love you when I’m lying in the ground’, fluistert hij bijvoorbeeld in Knocked Down. Of: ‘See it through my eyes, love me like no other / Hold my hand and something turns to me’. Prachtig. Zowel gevoelsmatig als muzikaal schakelt The War On Drugs op dit album ‘simpelweg’ van groots naar grootser. De instrumentatie heeft nieuwe lagen gekregen, zowel in de breedte (méér gitaar, méér toetsen) als in de diepte. Zo horen we eventjes een drumcomputer in opener Up All Night en verblijdt een heus glockenspiel de verslavende rocker Holding On. Het is bijna ongelofelijk hoe soepel de losse elementen bij The War On Drugs in elkaar klikken en hoe natuurlijk en moeiteloos deze band alles laat klinken. Neem bijvoorbeeld dat gitaarsolootje aan het eind van datzelfde Holding On: als een kleine zandstorm, veroorzaakt door het stuifsel dat de drums opschoppen. Die heerlijke woo’s die Granduciel eruit gooit, móeten dan ook wel volgen. Acht van de tien nummers op A Deeper Understanding openen overigens anders dan Holding On. Rustiger, aarzelend. Maar stuk voor stuk eindigen ze krachtig, verandert het verhaal van gevangenschap naar bevrijding. Van de emotionele rollercoaster Strangest Thing, waarin een instrumentale climax maar liefst driemaal over de kop gaat, tot de brandende afsluiter You Don’t Have To Go: dit zijn overrompelende rocksongs voor de monumentale momenten in het leven. Momenten waarop de zon na bakken regen éindelijk weer eens door de wolken breekt, en je mag baden in haar gloed. Zelfs Springsteen maakt ze niet zo mooi.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wide Awake!
album
Parquet Courts

Wide Awake!

Was Wide Awake! een debuut geweest, hadden we dan van een klassieker gesproken? Parquet Courts’ vijfde – zevende als je ...
Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory
winactie
Screaming Females

Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory

Aanstaande zondag 27 mei in de Sugarfactory in Amsterdam: Screaming Females! Ouderwetse punrock uit New Jersey, gespeeld door een band ...
Part Of The Light
album
Ray LaMontagne

Part Of The Light

In veel jaarlijstjes trof je ‘m niet aan, maar Ouroboros, de laatste plaat van Ray LaMontagne, werd ten tijde van ...

Recensie: The War On Drugs - A Deeper Understanding (album) | OOR