Het verhaal is zo langzamerhand bekend, maar blijft bijzonder. Jezelf blijven loont, zo luidt de korte versie van het succesverhaal van zanger Danny die uit eerbetoon voor zijn jong overleden moeder haar voornaam als achternaam aannam. Zijn vetkuif en gitaarkeuze verraadden al heel lang een voorliefde voor de muziek uit de jaren vijftig en zestig.

Die liefde had hij niet van een vreemde. Roy Orbison vond hij in de platenkast van zijn vader Louis, die in de jaren zestig covers speelde in de band The Black & White. Later ontdekte Danny ook The Righteous Brothers, Elvis Presley, Johnny Cash en meer. Hij liep dus op de Mavo al met die vetkuif, terwijl zijn klasgenoten gabber waren of achter Kurt Cobain aanholden. Danny was rock & roll. Tijdens een trip met mama door de VS kocht hij als 17-jarige knul in New Orleans een Gretsch Tennessean uit 1967. Hij leerde er ook nog op spelen.

Het resultaat is bekend. Het werd ‘de dood of de gladiolen’. Het werden eigen liedjes, geschreven van onder zijn magnoliaboom, geïnspireerd op de liefde, het leven, de dood en die vele tegenstellingen binnen de maatschappij. Op zijn eigen manier, met zijn eigen stem, maar uiteraard wel geïnspireerd op zijn oude en nieuwere muzikale helden.

Op The Way Home doet hij dat nog altijd. Er staat opnieuw de nodige rock & roll op, en wat Americana, maar hij bewijst wederom waarom zijn ballads zoveel mensen kippenvel bezorgen. The Dark, over schuilen met de ogen dicht, zal veel mensen met angsten herkenbaar in de oren klinken, Temporary doet hopelijk velen de vluchtigheid van het leven inzien. Danny Vera sluit zijn ogen niet voor alle ellende in de wereld, maar dat alles wakkert bij hem wel het verlangen aan om zorgeloos van zaken te genieten. Hij nam er de tijd voor en dat hoor je eraan af. The Way Home doet denken aan vervlogen tijden en klinkt ook als zodanig. Missie geslaagd.