album
punk

The Wonder Years

Sister Cities

HOPELESS

The Wonder Years zijn de beste poppunkband sinds The Get Up Kids. Het zestal uit Philadelphia is met Sister Cities inmiddels toe aan album nummer zes. Na het niet bijster interessante debuut uit 2007 zette de groep met The Upsides (goed), Suburbia (klassiekertje), The Greatest Generation (geweldig) en No Closer To Heaven (erg goed) een oeuvre neer waar geen enkele andere poppunkband aan kan tippen. Zelfs The Get Up Kids maakten niet zoveel goede platen.

Het komt voor een groot deel omdat zanger Dan Campbell teksten schrijft die van een dusdanig hoog niveau zijn dat zelfs de oudere punkfan (hoi!) zich erin kan herkennen. Na albums over opgroeien in de buitenwijken van een middelgrote stad, omgaan met angsten en het verlies van dierbaren is Sister Cities een plaat over leven in een verdeelde wereld, over afstand en over hoe we die als mensheid kleiner kunnen maken. Het album gaat vergezeld van een boek met verhalen, foto’s en zelfs gedichten. Klinkt misschien een beetje hoogdravend allemaal, maar zodra de plaat begint, met Raining In Kyoto, vergeef je de Amerikanen alles. Pyramids Of Salt doet vervolgens iets geniaals: het nummer gaat over iemand niet kunnen helpen met zijn of haar verdriet. Stiekem is de track een antwoord op 895 van Pianos Become The Teeth, waarin frontman Kyle Durfey worstelt met niet verwerkt verdriet. Campbell doet dit op zo’n inventieve manier dat het alleen opvalt als je het weet. Wat de zanger ook z’n hele carrière al doet: verwijzen naar nummers van vorige platen. Op de titeltrack bijvoorbeeld: ‘I’m guarded like I’m wounded, my first instinct is always run’, dat refereert naar Passing Through A Screen Door uit 2013 (een van de beste poppunktracks ooit). Zo valt er over ieder nummer wel iets te vertellen, maar uiteindelijk is Sister Cities toch vooral een plaat over verbondenheid, gemaakt door een band die de afgelopen jaren in meer dan dertig landen verspreid over vijf continenten speelde: ‘I’m everywhere at once again / I hear the ocean in the engine / I feel the moonlight creeping in’ (We Look Like Lightning). Zeker niet het makkelijkste poppunkalbum, maar The Wonder Years laten wel horen nog altijd mijlenver voor te lopen op de concurrentie.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: The Wonder Years - Sister Cities (album) | OOR