‘Love hurts, but it hurts so good.’ En zo is het maar net. Maar hoe klinkt die allesverzengende liefde precies? Als een hemelse opera, een meeslepende draaikolk van geluid, een liefdesliedje van Nancy Sinatra? Voor Justine Bourgeus kunnen al die bovenstaande antwoorden kloppen. De Gentse violiste en componiste maakt al een aantal jaar duistere pop zo intens als de slotscène van een toneelstuk onder haar alias Tsar B.
Haar derde album The Writer zit in de hoek van de powerful alternatieve popsterren: denk aan FKA Twigs, Sylvie Kreusch en het eerdere werk van Sevdaliza en BANKS. Bourgeus’ geluid – koorzang, technobeats, viool – vindt haar bron aan de hand van een aantal mythologische sleutelfiguren: Amor, de god van de liefde. Een aanbidder van Medusa die in steen verandert. Een nimf uit een zeventiende-eeuws lied van de Italiaanse componist Claudio Monteverdi die haar verdriet bezingt. Zwelgen in je emoties, maar ook de moed vinden om verder te gaan, voelt hier als de rode draad. Het is prachtig hoe Bourgeus op The Writer van verdriet en de liefde meeslepende gebeurtenissen maakt, als wegzinken in drijfzand. Des te harder je tegenstribbelt, des te dieper je meegenomen wordt in de duisternis. Ondergáán dus, is hier het advies.
