Stiekem hoopten we er al op: dat het stukje onvervalste Zweedse thrashmetal aan het einde van Imperium op voorganger Through The Ashes Of Empires de opzet zou zijn voor een nieuwe koers.

Niet voor niets was het album uit 2003 de eerste noemswaardige release sinds The More Things Change uit 1997. Met The Blackening overtreft Machine Head onze stoutste verwachtingen. De groep rond Robert Flynn keert enerzijds terug naar het onovertroffen debuut Burn My Eyes en doet tegelijkertijd een beroep op stijlen uit het metalverleden. Opener Clenching The Fists Of Dissent heeft qua opbouw en monumentale speelduur (meer dan tien minuten) wel wat weg van Imperium, terwijl de onvervalste thrashriffs juist lijken te refereren aan Vio-Lence, de vorige band van Flynn en gitarist Phil Demmel. Beautiful Mourning wijst met wijsvinger en pink naar Burn My Eyes. En datzelfde geldt voor de fameuze hoge piepen aan het einde van gitaarloopjes, en voor de verbastering van lijfspreuk fuck it all naar fuck you all. Zo kennen we Machine Head weer! En als er in Aesthetics Of Hate dan helemaal de fik in gaat (luister eens naar die dubbele solo), lijkt niets de band meer in de weg te staan om écht boven zichzelf uit te stijgen.