album
PUNK

STORY OF THE YEAR

The Constant

EPITAPH

Echt, veel posthardcorebands proberen het met een schreeuwtje hier, breakdown daar en verder wat halfslachtige riffs. Het leverde de nodige gekunstelde albums op. Bij SOTY klopt het, altijd. Het eerste gedeelte van The Constant kent een moordend tempo, knalt werkelijk je oren in en heeft met To The Burial – dat het midden houdt tot het beste werk van Boysetsfire en Rise Against – een nieuw rock anthem. Voor Won Trew Ate geldt eigenlijk hetzelfde. Wanneer het tempo echter omlaag gaat, zoals in The Dream Is Over, gaan de simplistische teksten op je zenuwen werken. En gaf uw recensent de band voor de ballad Terrified op het vorige album The Black Swan nog twee duimpjes omhoog, het verschrikkelijke Holding On To You laat weer eens zien waarom punkrockbands dat métier meestal beter kunnen mijden. Die vieze smaak wordt overigens weggespoeld door de ziedende afsluiter Eye For An Eye. Lekker!

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: STORY OF THE YEAR - The Constant (album) | OOR