Nieuw label, nieuwe kansen? Ach, van Sonic Youths laatste contractuele verplichting voor Geffen Records – de aanstootgevend slechte kliekjesverzameling The Destroyed Room (2006) – werd natuurlijk niemand vrolijk, dus de start bij indie Matador is vanzelfsprekend fris en optimistisch. Wat dat betreft is het opwindende openingskoppel van studioalbum nummer vijftien, het furieuze Sacred Trickster en het lekker provocerende Anti-Orgasm, meteen een meesterzet.

Wild pogoënd door de kamer en aan een nieuwe schemerlamp waren we sowieso toe. Maar toch, bij liedje drie beginnen de gebruikelijke SY-recensiemijmeringen zich alweer op te dringen, inclusief dat beproefde citaat dat wijlen John Peel geheid van stal haalde bij een nieuwe plaat van zijn lijfband The Fall: altijd anders, altijd hetzelfde.

Want ook bij Sonic Youth weet je: grote sprongen voorwaarts zullen ze niet meer maken, de balans tussen rock, pop en experiment zal altijd in evenwicht zijn (al blijven er van The Eternal opvallend veel melodieën hangen, trek zelf uw conclusies), Thurston Moore gaat weer een van zijn signature songs afleveren (Antenna heet ie ditmaal en Moore zong de melodie ervan al in minstens tien eerdere liedjes), de gitaarvlechtsels zullen op superieure maar bescheiden wijze aan elkaar worden gedrumd door stille kracht Steve Shelley, gitarist Lee Ranaldo zal opnieuw gegroeid zijn als zanger (zijn songs What We Know en Walkin Blue behoren meteen tot de hoogtepunten) en het is altijd even afwachten hóe geil, hees en onvast de moeder aller rockchicks, de inmiddels 56-jarige Kim Gordon, ditmaal uit de hoek zal komen. En nee, dat bedoel ik allemaal geenszins cynisch – daarvoor ligt de groep me te na aan het hart. Want je weet bij Sonic Youth óók: het zal altijd goed, eigenzinnig en spannend zijn. Zo ook The Eternal. Dat dertigjarig jubileum gaan ze glanzend halen. ERIK VAN DEN BERG