Hoe lang kan een band zijn plaats aan de metaltop vasthouden, terwijl ze steeds verder van de originele bouwtekeningen van diezelfde metal sluipen? Dat lijkt de vraag waarop Mastodon zijn carrière uitstippelt. De band maakt het zijn fans niet gemakkelijk. Na het overdonderende debuut Remission, het jachtige metalmeesterwerk Leviathan en het al wat gestroomlijnde, maar even onderhoudende als briljante Blood Mountain werd er op Crack The Skye een duidelijke andere koers gevaren. Meer progrock, langere nummers en minder ADHD-uitbarstingen. De liefhebbers van de eerdere mathmetal en sludge van het viertal moesten steeds meer slikken. De pers bleef unaniem positief. En niet vreemd: de band leverde kwaliteit. En live bleef Mastodon staan als een huis.

De groep is hierdoor nog steeds het lievelingetje van de metalklas, no matter what. Maar ook The Hunter vraagt weer extra luisterenergie van de Mastodon-liefhebber. Niet door uitwaaierende progrocklandschappen, maar door een nog publieksvriendelijker geluid. Dat klinkt als een contradictie, maar is het niet. Nog meer dan op de vorige releases laat Mastodon zien waar het eigenlijk vandaan komt. Niet de metal, maar juist de grunge en seventies-hardrock blijken het startpunt van de band. Luisterend naar Curl Of The Burl, met zijn duidelijke Queens Of The Stone Age-referentie, en Dry Bone Vally, waar de Alice In Chains-invloeden naar boven drijven, kun je niet anders concluderen dan dat Mastodon met The Hunger het luchtigste album uit zijn carrière gemaakt heeft. Stargasm en The Octopus Has No Friends zouden dan weer op Leviathan kunnen staan. Crack The Skye had vier nummers boven de tien minuten, nu komen er twee net boven de vijf uit. Tel daarbij de open productie van Mike Elizondo (o.a. 50 Cent, Alanis Morissette, Avenged Sevenfold en Maroon 5) en The Hunter is een plaat die je verdeeld achterlaat. Je luistert naar kwaliteit, maar wel naar kwaliteit waar je ten tijde van Leviathan of Blood Mountain niet voor getekend had. Als je de luisteraar met zo’n ongrijpbaar en toch bevredigend gevoel weet achter te laten, zit je als band nog steeds aan de metaltop.