album
POPPUNK

DONOTS

The Long Way Home

SOLITARY MAN/INDIGO/KONKURRENT

Maar met de release van Coma Cameleon (2008) begint het verval. De Donots klinken uitgeblust en de felle punkrock van weleer is ingeruild voor poppy rock. Helaas keert The Long Way Home het tij niet. De band wil met zijn tijd meegaan, in de smaak vallen bij de poppunkliefhebber van nu. En kids houden van emo, toch? Daarom probeert Ingo Knollmann ineens te zingen als een twintigjarig broekie dat het leed van de wereld niet aankan. Maar het enige wat hij met die klagerige manier van zingen bereikt is een uitvergroting van zijn Duitse accent. In die Heimat maakt het ze allemaal niet uit: daar lijken de Donots nog altijd populairder te worden, speelt de groep op alle grote festivals en mogen ze met Green Day mee op toer. Misschien staat in hun contract dat ze alleen oud materiaal mogen spelen? Vooruit, laten we niet flauw doen: ook Dead Man Walking en Make Believe van dit album krijgen een plekje op de setlist.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: DONOTS - The Long Way Home (album) | OOR