album
POP

DAVID BOWIE

The Next Day

RCA/SONY

En zo doet David Bowie bij zijn comeback tóch weer wat ie eigenlijk al z’n hele carrière heeft gedaan: iedereen nét even op het verkeerde been zetten. Op grond van de breekbare, melancholieke single Where Are We Now hoopte je eigenlijk dat hij een ‘Johnny Cash’ zou doen: op z’n oude dag nog eens een intieme en kwetsbare plaat maken. Dat is The Next Day niet geworden. Het vooruitgesnelde hoesontwerp – Heroes, maar dan met een groot wit vlak eroverheen en de albumtitel doorgestreept – zou dan weer kunnen duiden op een terugkeer naar het geluid van zijn ‘Berlijn-jaren’, tenslotte ook het onderwerp van Where Are We Now. Ook dat is ‘m niet geworden. Wat wel? Laten we zeggen: een typische Bowie-plaat en ook nog eens – spoiler alert – een typische driesterrenplaat.

En goedbeschouwd is dat teleurstellend nieuws. Tuurlijk, we horen hier
een Bowie die op z’n 66ste nog vitaal zijn ding doet, niet helemaal meer
met de vocale kracht van voorheen , maar toch. Dit staat niet ver af
van de Bowie die we kennen van het moment waarop hij ‘afscheid’ nam, nu
tien jaar geleden, met het niet onaardige album Reality.
Anderzijds horen we hier een plaat die te lijden heeft onder – en nu sla
ik even een belangrijk zijpaadje in – dat typische, lastig te
definiëren geluid van de oude man die nog wil innoveren, aansluiten en
bovenal rocken. Oudemannenrockgeluid kennen we ook van
bijvoorbeeld de laatste plaat van John Cale: bonkige drums, lelijke
synthesizers, opdringerig gitaarwerk, gekunstelde breaks en daar bovenop
een overdosis gretigheid en bewijsdrang. Het titel- en openingsnummer
zet wat dat betreft meteen de toon. De lichtheid en de
vanzelfsprekendheid zijn verdwenen. Gaan we Bowie dit kwalijk nemen?
Beter van niet. Zijn muziek moest het de laatste decennia sowieso meer
hebben van vorm en aankleding dan van sterk songmateriaal. Al is er wat
dat laatste betreft wél goed nieuws: The Next Day staat voor minimaal de helft vol met memorabele songs. Dirty Boys
bijvoorbeeld, een spannende, funky en kaal aangeklede nachtclubsluiper,
door producer Tony Visconti in vooruitgesnelde interviews al aangeduid
als ‘sleazy, dark and sexy.’ Een track die bovendien niet zou hebben
misstaan op een album als Young Americans, zo beaamde ook Visconti. Maar ook The Stars (Are Out Tonight), I’d Rather Be High (over een oorlogsveteraan die alles liever wil, zelfs dood, dan terugkeren naar het slagveld) en (You Will) Set The World On Fire zijn krakers, ondanks hun propvolle semi-futuristische geluidsbeeld. In het rustige segment glinsteren het al genoemde Where Are We Now en het even warmbloedige You Feel So Lonely You Could Die,
waarin we de licht-theatraal zingende Bowie van de jaren zeventig
terughoren. Voor het evenwicht stippen we de échte miskleunen ook maar
even aan: Valentine’s Day is veruit het lulligste Bowie-liedje ooit en If You Can See Me,met z’n struikelende beats, roept visioenen op van de onder zijn eigen hipheid bezwijkende Bowie van ‘danceplaat’ Earthling (1997). Enfin, de balans mag duidelijk zijn. Beter dan gevreesd, slechter dan gehoopt. Maar hey, Bowie is terug. ERIK VAN DEN BERG

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Bloc Party is weer even de beste band van 2005 
concert
Bloc Party

Bloc Party is weer even de beste band van 2005 

Wie zegt wel te hadden verwacht dat Bloc Party de AFAS Live zou uitverkopen, is een leugenaar. Meer dan tien ...
Love Is Magic
album
John Grant

Love Is Magic

Hoe geestig de rake teksten van John Grant soms ook zijn, altijd sijpelt de pijn er dwars doorheen. Leed van ...
MassEducation
album
St. Vincent

MassEducation

Die omhoog gestoken kont op de hoes van Masseduction (2017) was dus niet van Annie Clark zelf, leerden we via ...

Recensie: DAVID BOWIE - The Next Day (album) | OOR