Na een decennium stilte verscheen vorig jaar de 20th Anniversary Edition van TV On The Radio’s debuutalbum Desperate Youth, Blood Thirsty Babes, gevolgd door een korte tour. Zanger en voorman Tunde Adebimpe heeft in de tussentijd allesbehalve stilgezeten. Hij gaf zijn acteurscarrière voorrang en nam de tijd voor een soloplaat.
Thee Black Boltz ontstond na de coronaperiode en tijdens het werken eraan overleed zijn jongere zus. Als enige verantwoordelijk zijn, zonder zijn bandmakkers als back-up, was zowel spannend als uitdagend. Bovendien was het een manier om regie te houden en grip te krijgen op wat er in zijn leven gebeurde. Het hielp hem om niet overspoeld te raken door emoties, maar hoop te putten uit kleine, mooie momenten. Thee Black Boltz is geen TV On The Radio-album geworden, maar heeft wel de creatieve, krachtige energie die de New Yorkse band zo goed maakt. Meer nog dan op gitaren drijven de artrocknummers op stevige synths, die variëren van dansbaar (Somebody New) tot spannend (Blue).
In Pinstack zijn de gitaren beurtelings scherp en loeiend, met een fijn meerstemmig refrein als afmaker. Het gaat over opstaan na tegenslag en het erkennen van het gegeven dat het leven ons vroeg of laat te grazen neemt. ‘Would you like to live in a dream / And be better off than you seem (…) But we crash the same you see, that’s life.’ Hetzelfde thema hebben Magnetic en het met beatboxing openende Drop, dat vooral ook hoop biedt. In Blue lijkt de aarde wraakacties voor te bereiden op alles en iedereen die haar vernietigt.
De helende kracht van de natuur en muziek komen terug in zowel het openings- als afsluitende nummer (de spoken word-titeltrack en Streetlight Nuevo), waarmee de cirkel rond is. In intelligente teksten toont Adebimpe, die reflecteert op zowel mondiale ontwikkelingen als particuliere ervaringen en emoties, zich even kwetsbaar als kordaat. Thee Black Boltz getuigt van veerkracht en muzikaal vernuft. Geweldige plaat.
