Het begint onderhand een traditie te worden: Editors brengt een bombastische, met elektronica doordrenkte plaat uit en een paar jaar later grijpt Tom Smith weer even naar de akoestische gitaar om het publiek eraan te herinneren dat hij ook mooie, kleine liedjes kan schrijven.
Na Editors-plaat Violence (2018) en het nog wat steviger remixalbum The Blanck Mass Sessions sloeg Smith in 2021 weer de handen ineen met singer-songwriter (en Razorlight-drummer) Andy Burrows voor de lichtvoetige, grotendeels akoestische plaat Only Smith & Burrows Is Good Enough. In 2022 sloot elektronica-muzikant Benjamin John Power alias Blanck Mass zich officieel aan bij Editors en bracht de band EBM uit, de minst als postpunk klinkende plaat van de band ooit.
Weer drie later komt Smith nu met zijn solodebuut, There Is Nothing In The Dark That Isn’t There In The Light. Daarop horen we tien fijngevoelige singer-songwriterliedjes in lijn met ouder Editors-werk als de oorspronkelijke versie van de niet op een album verschenen single No Sound But The Wind. Smiths stem blijft onverminderd mooi en verbloemt prima dat zijn teksten soms wat aan de generieke kant zijn. Dat maakt kleine liedjes als opener Deep Dive en Endings Are Breaking My Heart niet heel onderscheidend, maar door de warme instrumentale aankleding luisteren ze prima weg.
Af en toe kan Smith zijn neigingen tot stadionvullende bombast toch niet helemaal onderdrukken. Zo eindigt Lights Of New York City met een reeks galmende blazers die de climax van Fake Empire van The National in herinnering brengen. Liefhebbers van die band kunnen zich sowieso geen buil vallen aan dit album, maar ook Editors-fans die de laatste tijd wel genoeg synthesizers hebben gehoord, kunnen Smith hier prima nog een kans geven.
