Voor There Near, het dertiende studioalbum van de Amerikaanse noiserockpioniers, greep J Mascis naar de Mesa Boogie MK I. Met die legendarische versterker – een soort opgevoerde Fender – werd destijds ook het gitaargeluid van hun debuut Dinosaur tussen de palen geramd. Producer Rick Rubin had Mascis aangespoord de plaat opnieuw te beluisteren en dat inspireerde de eeuwige slacker om het geluid van die beginjaren te reanimeren.
We trekken Dinosaur zelf ook maar weer eens uit de platenkast. Opvallend is dat Mascis’ stem op die eersteling nog nauwelijks craquelé heeft; zijn kenmerkende vocal fry ontbreekt goeddeels. Verder vervormen de gitaren weliswaar flink, maar de noten en akkoorden blijven alsnog verrassend overeind. Op There Near is dat korrelige MK I-geluid overal hoorbaar: het gruis zit tot in de kieren van de productie.
Afgezien daarvan blijft alles in de Bisquiteen Studio bij het oude. Mascis wekt vocaal nog altijd de indruk dat het hem allemaal geen bal interesseert, terwijl hij schijnbaar achteloos met virtuoze gitaarlijnen strooit. Vooral in Read The Room zijn die verrukkelijk en kronkelen als een slang door de hele track. Ook bassist Lou Barlow krijgt uiteraard weer z’n eigen nummer: No One’s Ready. Ondanks de soms wat sombere teksten – No Friends maakt dat thema expliciet – klinkt de plaat verrassend opgewekt. De clip van ijsbreker Several Got Away is zelfs zo melig dat we bijna gaan denken dat de notoire kemphanen zich hebben verzoend. Nah…
