Over dingen die – zeker voor Interpol – vermoedelijk óók a ton wegen: zal het ze gegund zijn de eeuwige last van dat onovertroffen debuutalbum ooit te kunnen afwerpen? Met een schuin oog op enkele lotgenoten (Pearl Jam, The Strokes, Editors, Arctic Monkeys): vermoedelijk niet. Is dat erg? Welnee, want het heeft een lange carrière nooit in de weg gezeten en het biedt de fans iets hoopvols om aan vast te houden (want ooit, wie weet, ooit).
Spoiler: ook This Mirror Weighs A Ton gaat bij lange na niet over Turn On The Bright Lights heen (noch over opvolger Antics), maar is wél weer eens een sterke en geïnspireerde plaat. Waarbij de textbook Interpol-krakers – die heb je ook nodig – keurig worden afgewisseld met nummers waarin de heren in samenspraak met popproducer Andrew Wyatt (Rosalía, Liam Gallagher, de Barbie-soundtrack) zoeken naar Nieuwe Geluiden.
Of strijkers, bongo’s, houtblazers en handclaps inderdaad thuishoren in het Interpol-universum mag iedereen zelf bepalen, maar het werkt wél. Althans, meestal. Want na die feestelijk swingende Talking Heads-pastiche die het percussieve Wake Up is geworden – zo funky klonk Interpol nog nooit – moet je je als luisteraar toch even herpakken. Of gewoon het startschot weer aanklikken, de twee tracks die ons overtuigend warm wreven voor dit album: het sfeervolle titelnummer (dat net als So Rides The Reindeer sterk naar The National neigt) en het daverende See Out Loud – Interpol volgens het boekje natuurlijk, maar wát een genadeloze banger.
Zanger/tekstschrijver Paul Banks doet op dit achtste Interpol-album intussen wat ie moet doen: met zijn dwingende bariton het gure grotestadsweer trotseren, de bugs van zich af slaan (Wings On Fire) en zo nu en dan neerknielen bij klein en groot menselijk leed, waarbij opvallend vaak referenties naar oorlogsgeweld opduiken (Wounded Soldier, Enemy). Laat de zwarte randjes maar aan Banks over. Wat verder opvalt is dat de nu als volwaardig groepslid aangestelde livebassist Brad Truax meteen zijn stempel drukt: voor ’t eerst sinds de begindagen, met stijlicoon Carlos Dengler, brengt de bas weer prominent richting en diepte aan in het geluid van Interpol. Vooruitgang, heet dat. En, misschien, toch ook weer een klein stapje in de richting van dat onvolprezen debuut.
