Aan de hand van haar debuutplaat schreven we een kleine drie jaar terug al dat Rachel Agatha Keen alles in huis heeft waar je vandaag de dag een superster mee kan worden. Maar dat het zo hard zo gaan met de inmiddels 28-jarige zangeres hadden we dan weer niet durven voorspellen. Raye, zoals de Britse zichzelf noemt, veroverde de laatste jaren in mum van tijd alle grote festivalweides en popzalen met haar Adele-achtige shows gekenmerkt door gebabbel en vocale overmacht.
De kans dat haar populariteit nog verder zal toenemen, achten wij groot, zeker nu er een tweede plaat ligt die past bij haar tour de force-doorbraak en ambities. Op This Music May Contain Hope schiet Raye net als op debuut My 21st Century Blues stilistisch meerdere kanten op. Ze zingt, rapt, bounced en babbelt, maakt gebruik van stemvervorming en diepe bassen en put inspiratie uit nineties-dance, fifties-jazz, retrosoul en wereldberoemde opera’s. En wederom heeft ze weer veel te vertellen over het leven, de liefde en al die boeiende personages die je daarin tegen kan komen – van The South London Lover Boy tot The WhatsApp Shakespeare (‘Oooh, he’s a cursive kisser!’). Maar de hele opzet en muzikale omlijsting van Raye’s tweede plaat voelt grootser dan voorheen. Keuzes die bijdragen aan dat gevoel lezen misschien weg als gimmicks, maar ze pakken prachtig uit.
Zo opent het album met een Wagner-achtig, georkestreerd intro waarin de zangeres literair de sfeer schetst. Click Clack Symphony werd geproduceerd door filmmuzieklegende Hans Zimmer en blijkt een blockbuster. Life Boat emotioneert aanvankelijk op een manier die aan Fred Again.. doet denken: je hoort slechts een housebeat belegd met tientallen zangsamples die iets over het thema ‘hoop’ vertellen. Pas aan het slot breekt Raye in met een tranentrekkende uithaal, die tevens de bevredigende climax van de beat inluidt. Prachtig hoe de zangeres na deze moderne productie met het grootste gemak overgaat op ouderwets quirky vocal jazz (I Hate The Way I Look Today), een ballad waarin powersoul en artpop elkaar de hand schudden (Nightingale Lane) en Beyonce-achtige r&b-anthems (Skin & Bones en Where Is My Husband!). This Music May Contain Hope voelt door zijn muzikale scope en goed uitgewerkte ideeën – en het enorme talent van Raye – eindeloos groots en ambitieus aan en is ook nog eens van begin tot eind ijzersterk, boeiend en meeslepend. Een meesterwerk.
