Radiohead geniet binnen de popmuziek een praktisch onschendbare status, maar hun titelsong voor de James Bond-film Spectre werd in 2015 afgewezen. Sam Smith kreeg de voorkeur en dat is logisch natuurlijk. Er zit geen greintje Bond in de muziek van Radiohead en Thom Yorke’s stem legt het wat dat betreft af tegen die van Smith. Jonny Greenwood is al jaren een gerespecteerde soundtrackcomponist, en na wat muziek voor theaterproducties en korte films waagt Yorke zich nu ook aan zijn eerste grote filmsoundtrack.

Het oorspronkelijke Suspiria is een invloedrijke lowbudget-horrorfilm uit 1977, die nu is bewerkt door regisseur Luca Guadagnino van het voor een Oscar genomineerde Call Me By Your Name. Naar verluidt smeekte hij Yorke bijna om zijn medewerking. Hij kreeg er tachtig minuten onheilspellende muziek voor terug, waarin Yorke volop stoeit met suspense, (orkestrale) soundscapes, modulaire synthesizers, koorzang, krautrock, dubeffecten en andere moeilijk te herleiden enge geluiden. Er zijn duidelijke lijnen te trekken naar Radioheads A Moon Shaped Pool door de prominente medewerking van het London Contemporary Orchestra. Yorke begint vaak vanuit een repeterend pianomotiefje en bouwt dat langzaam uit, zoals in Olga’s Destruction en het fraaie walsje Suspirium. Het zwierige Unmade heeft wel wat van Pyramid Song en de bezwerende drumpartij in het trippy Has Ended is van Yorke’s zoon Noah. Het songgerichte werk is doorgaans sterk, maar de vele instrumentale tussenstukken en interludes zijn niet altijd even boeiend. Het is mij een raadsel waarom het minimale A Choir Of One veertien minuten moet duren, en tegen het einde van de plaat worden de vele aanzwellende strijkerscrescendo’s vermoeiend. De plaat duurt te lang en de spanningsboog lijdt daar flink onder. Yorke neemt het genre horror tachtig minuten erg letterlijk. Zó eng zal die film toch niet zijn?