Editie nummer drie in de ‘Melvins 1983’-line-up, dus met drummer van het eerste uur Mike Dillard in de gelederen. Maar ook nu hebben ze wat extra verrassingen in petto. Zo brengen ze gastmusici als Void Manes en Ni Maîtres in voor de nodige noiselaagjes. Op deze manier zorgt het collectief (want laten we het geen band meer noemen) ervoor dat deze plaat tóch weer net anders is dan de vorige.

Maar verder is het gewoon lekker hangen in riffs. De Melvins bezitten de uitstekende gave om achtergrondmuziek te maken zonder dat die verzandt in liftmuziek of vormloos geluidsglijmiddel. Zo ben je na vier minuten Short Hair With A Wig lekker aan het nadenken over wat je met de rest van de dag gaat doen, misschien al een boodschappenlijstje aan ‘t maken, totdat je er door een welgemikte gitaarexplosie achter komt DAT JE WEL NAAR DE MELVINS AAN HET LUISTEREN BENT. En dus haak je moeiteloos aan op een riff, om vervolgens na twee minuten weer te verzanden in de wanorde van de dag. Tot het poppy riedeltje van Victory Of The Pyramids je woest uit je routine haalt. Et cetera ad infinitum. Juist, zoals dat eigenlijk ook geldt voor de hele Melvins-discografie.